گفتگو با بابك احمدي‌/ پریسا کاکائی

يكشنبه 6 اسفند 1385

صبح که از خواب بيدار شدم اولين چيزی که به ذهنم رسيد اين بود كه امروز بچه ها راهی رشت هستند برای برگزاری کارگاه. با خودم گفتم صبحانه ام را که خوردم برای آخرين بار بهشون زنگ می زنم که مطمئن بشم همه به موقع سر قرارشون رسيده باشند. ولي هنوز صبحانه ام تمام نشده بود که تلفن زنگ زد:

ــ «زهره اسد پور را وزارت اطلاعات رشت احضار كرده و الان رفته برای بازجويی»
يكه خوردم. باورم نمی شد، آخر براي چي؟ حالا چكار بايد بكنيم؟ خيلی سخت بود که فکر کنم کارگاه رشت پس از آن همه دوندگي و قول و قرار، برگزار نمی شود. مدت ها بود که بچه های رشت براي همكاري با كمپين اعلام آمادگي کرده بودند و من نتوانسته بودم هماهنگ کنم و حالا بعد از مدتها با کمک زهره اسدپور توانسته بوديم دو گروهی را که در رشت بودند با هم ادغام کنيم و يک کارگاه برای 30 نفر ترتيب بدهيم.
و حالا زهره نبود، چرا؟ به چه جرمی؟ هيچ چيز معلوم نبود. ذهنم كار نمي‎كرد. يعني نمی دانستم چه کار کنم فقط می خواستم هر چه سريعتر به طرف رشت راه بيافتم ولی قبل از رفتن نظر زهره برام مهم بود . فکر اينکه زهره هم ممكن است بترسد، کلافه ام کرده بود چون زهره را آنقدرها نمی شناختم برای همين نمی دانستم چه عکس العملی نشان می دهد....

بالاخره زهره به تلفنش جواب داد. خوشبختانه حالش خوب بود و برخلاف تصورم روحيه اش فوق العاده بود. توضيح داد كه از او خواسته‎اند جلسه فردا را برگزار نکند و وقتی زهره مقاومت کرده، شروع به تهديد و ترساندنش کرده بودند که: نمی ترسی اگه حزب اللهی ها بريزن تو خونه ات بگن دختر و پسر دارين چه کار می کنين؟ و بعد اگه درگيری پيش بياد چه کار می کنی؟ و...

براستی، شما مسئولان جان و امنيت شهروندان در اين مواقع چه کار می کنيد ؟ اگر يه مشت آدم بريزند توی خونه ای که يه عده دختر جوان نشسته اند و دارند کتاب بدبختی هاي خود را ورق می زنند، واقعا چه کار می کنيد؟

فکر کنم اين که شما چه می کنيد مهمتر باشد تا اين که ما چه می کنيم. مگر شما نبايد مسوول حفظ امنيت مردم باشيد؟

ظاهرا شما هم کاری از دستتان بر نمی آيد برای همين از قبل به ما اطلاع می دهيد که خودمان مواظب باشيم؟ يا شايد استدلالتان اين است که : خود زن ها مقصرند و حق شان است!! همانگونه که شما همه خشونت هاي انجام شده در ميدان هفت تير را توجيه کرديد و خود زناني كه فقط براي حق و حقوق شان آمده بودند تا حرف شان را به گوش مردم برسانند، مقصر شناختید.

آری ما مقصريم برای آن که مادريم و مادر بودن را تنها وظيفه ما مي دانيد اما هيچ حقی بر فرزندانمان نداريم ، ما مقصريم چرا که ناقص العقل ايم و نصف يک «انسان» حق داريم و لابد چون حق انتخاب نداريم همه تقصير ها به گردن ماست، ولي شما آقايان حق داريد .برای همين می توانيد بترسانيد، تهديد کنيد و خط ونشان بكشيد!

مثل همه کارگاه های ديگر، کارگاه رشت هم به خوبي برگزار شد و هيچ اتفاقی نيافتاد. اين دفعه در جمع صميمي بچه های رشت بوديم و با هم تاريخ تبعيض هايی را که برما زنان روا شده ورق زديم.

تمام طول کارگاه منتظر حزب اللهی ها بودم اگر می آمدند البته قانونی نبود و برای کسانی که مدعی قانونند سخت است قانون شکنی کنند. چرا پس زهره را تهديد کردند؟ جوری با او حرف زدند که بترسد و ديگران را هم او بترساند!

به راستي چرا از جمع شدن ما زنان می ترسيد؟ حرف هايمان سخت و پيچيده نيست و نشست هايمان چيزی ندارد که شما را بترساند، می توانيد امتحان کنيد تشريف بياوريد و همراه ما در کارگاه بنشينيد اگر دلتان از سنگ نباشد حتما متاثر می شويد و بيانيه كمپين يك ميليون امضاء را داوطلبانه امضا می کنيد . تمام تلاش مان اين است که فرياد بزنيم که انسانيم « نيمه انسان نيستيم» همين!

چرا فکر می کنيد با ترساندن ما همه چيز تمام می شود ؟ ما زنانی که همه عمرمان زير سايه اين نظام مرد سالار در ترس و تحقير سپري شده... همين كافي نيست؟!

اگر كافي نيست، پس صبوری می کنيم چون يك عمر تحمل اين تبعيض ها واقعا صبورمان کرده و مقاومت، ميوه همين تبعيضاتی است که بر ما اعمال شده است.

آيا مي توانيد تصور کنيد « اگه يه مشت آدم بريزن تو خونه و کارگاه را به هم بزنن» تحمل اش خيلی راحت تر است از تحمل زندگی زنی است که زير بار تحقير و تبعيض هر روز می ميرد و زنده می شود!

برای همين است که با همه ترسی که بر دلمان افکنده ايد کارگاه ها را به طور منظم برگزار می کنيم چرا که معتقديم کارمان غير قانونی نيست ، مطالباتمان بر حق است و اين حق ماست که برای رسيدن به خواسته هايمان تلاش کنيم...

و حالا هم داريم می رويم مشهد کارگاه برگزار کنيم.

به جای این کارها بشین بچه ات رو بزرگ کن !/ زینب پیغمبرزاده

جمعه 4 اسفند 1385

رشت شاید بهترین شهر برای کار فمنیستی باشد . شهری که بالاترین ضریب توسعه جنسیتی را در کل کشور دارد و بسیاری از مفاهیم جنسیتی برای مردمش معانی متفاوتی دارند. از وقتی وارد کمپین شدم لحظه شماری می کردم تا زودتر کمپین را بین خواهرم و دوستانش ببریم و از این پتانسیل بالا استفاده کنیم . در اولین فرصت با خواهرم صحبت کردم .اما انتقادهای دوستان خواهرم ،زیاد بود و نیروی کمپین کم. زارا را خفه کرده بودم. :‌کی می ریم رشت ؟

 به خدا می ریم. حالا چند تا شهرستان هست که خیلی وقت پیش هماهنگ شده . داوطلبین تهران خیلی زیادند. نمی رسیم کارگاه برگزار کنیم و..

و اینقدر گفتم و گفتم تا بالاخره نوبت رشت شد.ظرف چند ماه گذشته دورادور بحث های زیادی کرده بودیم و غیر از دوستان خواهرم ، گروه فعال دیگری هم داوطلب شرکت در کارگاه شده بودند . خوشحال بودیم که توانسته بودیم این دو گروه را به هم لینک کنیم. تعداد داوطلبین زیاد شده بود : 30 نفر . این همه آدم را کجا باید جا می دادیم ؟خوشبختانه یکی از بچه ها پیشنهاد داد که به خانه آنها در اطراف انزلی برویم .

هوا طوفانی بود

خب ، دیگر همه چیز روبه راه بود. تیم برگزار کننده کارگاه مشخص شده بود، برنامه ریزی ها انجام شده بود ، کوله ام را پر کرده بودم و به خودم نوید دیدن دوباره خواهرم و دوستانش را می دادم . دلم برای هوای مه گرفته شمال لک زده بود. قرار بود بعد از ظهر پنج شنبه حرکت کنیم . اما درست دو ساعت قبل از زمانی که باید راه می افتادیم،ناگهان زهره اسد پور – یکی از دانشجویانی که قرار بود به ما در برگزاری کارگاه کمک کند - زنگ زد و گفت که به اطلاعات رشت احضار شده است ! تا سه ساعت بعد که زهره دوباره زنگ زد، سیل تلفن های ما مازیار- همسر زهره – را خفه کرده بود. تمام این مدت به نازلی دختر سه ساله شان فکر می کردم. چه کار باید می کردیم ؟ تصمیم گرفتیم که هر طوری که هست برویم و حتی اگر کارگاه هم برگزار نمی کنیم ، حداقل با بچه های رشت صبحت کنیم . تیم سفر تغییر کرد . اما من خودم را بین آنها جا کردم . ساعت 7 بعد از ظهر راه افتادیم و ساعت 2 نیمه شب خودمان را به یک خانه دانشجویی رساندیم. منتظر بودیم که دو دختر خواب آلود در را به رویمان باز کنند و غرغر کنان چراغ ها را روشن کنند . هر چند استقبال گرمی از ما کردند ، اما سارا تا آخر سفر، غصه دار موبایلش بود که در اتوبوس جا گذاشته بود.

 به جای این کارها بشین بچه ات رو بزرگ کن!

شب هر طوری بود خوابیدیم و صبح به دیدن زهره در خانه یکی از دوستانش رفتیم . زهره تعریف کرد که به او گفته اند : «چه خبره چرا همه جا رو پر کردی که احضارت کردیم . این فقط یه گپ دوستانه اس» و ادامه داده بودن که «ما ده ساله که تو را می شناسیم ، فکر کرده بودیم آدم شده ای . به جای این کارها بشین بچه ات رو بزرگ کن !فکر نکردین اگه انصار بریزن تو خونه بگن دختر و پسر دارین چه کار می کنین ، چی می شه ؟ »

 ما فقط دختریم

 یعنی اگه من بیام اونجا رام نمی دین ؟

 نه!

 چند تا از اون دفترچه ها پخش کردی ؟

 هنوز چیزی دستم نرسیده .اما اگه دستم برسه حتماً پخششون می کنم .

زهره بر حق شهرندی جمع شدن در منازل شخصی و صحبت کردن درباره قوانین تاکید کرده بود و آنها هم تهدیدش کرده بودند که نمی گذارند ، فوق لیسانس بخواند.

زهره و بقیه بچه ها هنوز هم می خواستند در کارگاه شرکت کنند و فعالیتشان را در کمپین آغاز کنند . آنها فکر می کردند اظهار نظر درباره قوانین نابرابر و تلاش برای تغییر آنها طبیعی ترین حق شان است .

تمام صبح را با هم صحبت کردیم . آنها از انتقادهایی که به شروع غیر دموکراتیک کمپین و عدم دخالت شهرستان ها در آن داشتند ، گفتند و ما از معذوریت هایی که به علت باز نبودن فضا و نداشتن شناخت و ارتباط وجود داشت و راهی که برای هر نوع اعمال نظری در فرایند نامتمرکز کمپین به روی همه باز است. همچنین انتقادهایی در زمینه مطرح کردن عقاید خاص برخی گروهها در دفترچه آموزشی کمپین عنوان شد. گفتیم که برای ارتیاط برقرار کردن با مردم باید با زبان خودشان صحبت کنیم و نیز برای تغییر قوانین چاره ای جز برخورد مسالمت آمیز نداریم .

رشت پیشتاز جنبش زنان در ایران

کارگاه ساعت 2 بعد ازظهر با حضور 12 نفر از دختران عمدتاً جوان رشت و با صحبت های رضوانه مقدم آغاز شد. او سخنانش را با تاکید بر پیشتازی رشت در طرح مطالبات زنان آغاز کرد و با اشاره به تاریخچه مبارزات صد ساله زنان از مشروطه تا به امروز ، گفت : زنان هنوز نتوانسته اند به این خواسته ها دست یابند ،‌بنابراین کمپین با بهره گیری از تجربیات تلاش های انجام گرفته در دیگر کشورها آغاز شده است. سپس با اشاره به تبعیضات جنسی موجود در جامعه ، از روابط اعضای کمپین ، حامیانش و روش های کارشان گفت .

 پس از آن، از آنجایی که وکیل همراهمان نبود ، سارا لقمانی به توضیح قوانین پرداخت . او که مددکار اجتماعی و فارغ التحصیل مطالعات زنان است ، قوانین را با مثال هایی واقعی و ملموس توضیح داد و گفت که چرا قوانین را نابرابر می دانیم و چه تاثیر عمیقی بر زندگی تک تک مان می گذارند. بعد از صحبت های سارا بچه های رشت مصصم بودند که به قوانینی که بدون مشورت با آنها و مادرانشان نوشته شده اعتراض کنند.

سپس زارا امجدیان به توضیح مهارت های ارتباطی پرداخت که به ما کمک می کند، کمپین را به میان مردم ببریم و شرکت کنندگان در کارگاه در قالب بحث های گروهی درباره محاسن و معایب روش های چهره به چهره ، گروهی و سمینار صحبت کردند .

طی صحبت ها قرار شد بچه های رشت با برای خودشان سایتی راه بیاندازند و اگر لازم بود از بچه های تهران کمک بگیرند و تجربه ، ایده ها و انتقاداتشان را مطرح کنند . کارگاه ساعت 7 تمام شد و بچه ها یکی یکی رفتند .

پایان مهمانی رشت

ما تا ساعت 11 همچنان پیش صاحبخانه مهربانمان بودیم . با وجود آنکه از ابتدا امیدمان را به برگزا ری کارگاه از دست داده و به قصد آشنایی بیشتر با بچه ها، به رشت رفته بودیم ، واقعاً با مهمان نوازی رشتی ها مواجه شدیم . موقع برگشت اینقدر خسته بودیم که شیطنت های مسیر تهران – رشت را کنار بگذاریم و از رشت تا خود تهران بخوابیم. چشمان خواب آلودمان را در ترمینال غرب باز کردیم . باران می آمد و ما از یکدیگر سئوال می کردیم که اینجا کجاست ؟ ساعت 5 صبح بود . سارا و زارا رفتند در مسجد بخسبند تا شاید ساعت شش و نیم وقتی راننده اتوبوس برگشت ، موبایل سارا را پیدا کنند.

ویب هوتی پاتل/ ترجمه یاسمین فضیلی

چهار شنبه 2 اسفند 1385

بيانيه پروفسور نيکي کدي درباره حمايت از کمپين يک ميليون امضاء براي تغيير قوانين تبعيض آميز در ايران:

بسياري از آمريکايياني که سالها موضوع مطالعه شان ايران بوده است ، احترام زيادي براي ايرانيان قائلند و مي دانند که اگر فضاي بين المللي اين اجازه را بدهد، همانطور که طي چند دهه گذشته نيز اين گونه بوده است، ايرانيان مي توانند خودشان در اصلاحات کشور خودشان تاثير گذار باشند. دوستداران اصلاحات و پيشرفت در ايران مخالف هر گونه تهديد و حمله نظامي به ايران هستند و معتقدند که اصلاحات و دموکراسي تنها در فضاي مذاکره و کاهش سخنان خصومت آميز از جانب دو دولت ايران و آمريکا امکان پذير است.

در اين ميان ما هم چنين کمپين موثر يک ميليون امضاء براي تغيير قوانين تبعيض آميز را ، که از دولت مي خواهد تا به قوانين تبعيض آميز بر عيه زنان پايان دهد، اقدامي به جا مي دانيم. اين کمپين تا کنون در گرد آوردن زنان از طبقات اجتماعي مختلف و با ديدگاه هاي متفاوت حول هدفي واحد يعني رفع تبعيض از زنان که به نفع تمام ايرانيان است، موفق عمل کرده است. در چند دهه اخير برخي قوانين مدني، قوانين حکومتي و رسوم تبعيض آميز به نفع زنان تغيير كرده است، اما براي برابري حقيقي و قانوني، قوانين تبعيض آميز نيز بايد اصلاح شوند تا تفاوت قانوني موجود ميان مردان و زنان از بين برود.

اين کمپين ملي در راستاي پايان دادن به قوانين تبعيض آميز، حركت اميدواركننده اي براي زنان فداکار ايراني و بخش بسيار مهمي از مردان، در جهت بهبود اوضاع زنان ايران است. هم چنين کمپين يک ميليون امضاء براي تغيير قوانين تبعيض آميز مي تواند به آنچه که تا کنون در زمينه سلامت و آموزش زنان و کودکان به دست آمده است جنبه قانوني و حقوقي بخشد. بي شك چنين تغييراتي در قوانين براي تحقق عملي پتانسيل موجود ايرانيان و نيز ايران امري بسيار ضروري است.

*نيکي آر کدي _ استاد افتخاري تاريخ ايرانيان در دانشگاه ايالتي کاليفرنيا و نويسنده کتاب ايران مدرن : ريشه ها و نتايج انقلاب ( انتشارات دانشگاه ييل ؛ 2006) و کتاب اخيرا انتشار يافته زنان در خاور ميانه : گذشته و حال ( انتشارات دانشگاه پرينستون ؛ 2007) مي باشد.

فراخوان ”كميته رسانه“ كمپين يك ميليون امضاء:

با يك اقدام جمعي سد فيلتر را بشكنيم

سه شنبه 1 اسفند 1385

تغییر برای برابری، سایت اینترنتی کمپین یک میلیون امضا در کمتر از دو هفته برای سومین بار فیلتر شد. با وجود راه اندازی آدرس جدید سایت، جمعی از فعالان کمپین تصمیم گرفته اند با راه اندازی وبلاگ هایی به نام «تغییر برای برابری» اقدام به انتشار مطالب جدید سایت کمپین کنند.

از همین رو کمیته رسانه کمپین براي گسترش اصلاع‎رساني ، از كليه‎ي وبلاگ‎نويسان حامي كمپين در هر نقطه‎ي دنيا، مي‎خواهد در صورت امكان، هر كدام يك وبلاگ با نام« تغيير براي برابري» راه‎اندازي كرده و همزمان با انتشار مطالب جدید در سایت کمپین، آنان نيز همان مطالب را در وبلاگ‎هايي كه راه‎اندازي كرده‎اند منتشر سازند.

اين حركت جمعي علاوه بر آسان كردن دسترسي مخاطبان به مطالب سايت فيلتر شده كمپين‬‬ می تواند روشی مسالمت آمیز برای اعتراض به فیلترینگ نیز باشد.

هر بار فيلتر شدن سايت كمپين، علاوه بر اختلال ميان سايت با مخاطبانش و نيز تحميل وقت و انرژي بسيار، بار مالي را نيز به اعضاي كمپين كه همگي به‎طور داوطلبانه فعاليت مي‎كنند تحميل مي‎كند. هزينه‎ي خريد دمين جديد (آدرس جديد) هر بار بالغ بر ۱۰هزار تومان است و تمامي هزينه هاي سايت از طريق كمك‎هاي مالي اعضا و حاميان كمپين تامين مي‎شود، از همين رو كميته رسانه كمپين از هر پيشنهادي كه به شكستن سد فيلترينگ و نشر مطالب سايت كمپين كمك كند استقبال مي كند.

در اولین گام شش وبلاگ به صورت همزمان از امروز آغاز به کار می کند.علاقمندان به دریافت مطالب کمپین از پایگاه های اینترنتی فیلتر نشده می توانند با اضافه کردن آی دی we4change@yahoo.com در یاهو منسجرشان هر روز آدرس های فیلتر نشده سایت کمپین را دریافت کنند .

براي ارسال وبلاگ‎هاي جديدي كه به اين منظور راه‎اندازي مي‎كنيد نيز مي توانيد با كميته رسانه كمپين از طريق ايميل onlinewechange@gmail.com تماس بگيريد.

مطالب جدید کمپین در اين وبلاگ ها منتشر مي شود:

http://we-change1.blogfa.com

http://wechange1.blogspot.com

http://wechange.blogfa.com

http://we4change.blogspot.com

http://we4change.blogfa.com

http://we-change5.blogfa.com

كليات طرح ”يك ميليون امضاء براي تغيير قوانين تبعيض‎آميز“

گروه‎هايي از فعالان جنبش زنان پس از تجمع 22 خرداد سال 1385 (در ميدان هفت تير) بر آن شدند كه در ادامه‎ي پيگيري اهدافي که در قطعنامه آن تجمع اعلام شده بود در جهت تلاش براي تغيير قوانين ناعادلانه و زن‎ستيز در ايران، حركتي ‎جمعي و هدف‎مند (كمپين) را در دستور كار خود قرار دهند. اين كمپين در واقع تلاش وسيعي براي ”جمع‎آوري يك ميليون امضاء“ به‎منظور درخواست تغيير قوانين تبعيض‎آميز در كشورمان است.

اهداف كمپين

جمع‎آوري يك ميليون امضاء، تنها يكي از اهداف محوري اين كمپين است زيرا اين كمپين اهداف ديگري را نيز مدنظر دارد يعني پيشبرد اين طرح با اهداف چندجانبه‎ صورت مي‎گيرد:

1 ـ اين پروژه، مبنايي براي مشاركت جمعي بخش‎هاي وسيعي از شهروندان براي تغييرات مثبت اجتماعي و رسيدن به هدفي معين و مشروع (رفع تبعيض‎هاي قانوني عليه زنان) را شكل مي‎بخشد.

2 ـ يكي از هدف‎هاي مهم اين حركت جمعي، آشنايي و گفت و گوي رو در رو با گروه‎هاي مختلف زنان و شهروندان در سطح گسترده است. ارتباط مستقيم مدافعان حقوق برابر با شهروندان و هموطنان خود باعث آگاهي يافتن از نيازها و لمس مشکلات آنها در زندگي روزمره (به خصوص در زمينه‎ي مسائل حقوقي) خواهد شد و متقابلا باعث افزايش آگاهي و حساسيت شهروندان از نابرابري‎هاي حقوقي در ميان زنان و مردان هم‎وطن‎مان مي‎گردد.

3 ـ از سويي اين تلاش و عمل جمعي به زنان و مردان حق‎طلب و عدالت‎خواه تجربه‎هاي بسياري مي‎آموزد و ارتباط بيشتر آنان را با گروه‎هاي مختلف در بطن جامعه‎ گسترش مي‎دهد. از تبعات مثبت اين ارتباط (اگر تداوم يابد) ايجاد زمينه براي بخشيدن صدا به زنان خاموش (بي‎صدايان) خواهد شد.

4 ـ اساس اين کمپين، اعتقاد به رشد آگاهي، ايجاد گفتگو ميان شهروندان و آموختن فعاليت‎هاي جمعي و دموكراتيك يعني اصلاحات از پايين، از درون جامعه‎ي مدني و نه از بالاست. بنابراين، پايه‎ي اين عمل جمعي، اعتقاد به ضرورت تقويت حوزه‎ عمومي، اعتقاد به توانمندسازي زنان، باور به اينکه تنها تغييراتي ماندگار و ريشه‎اي هستند که از بطن جامعه مي‎جوشند و نتيجه‎ي آشنايي مستقيم با دردها و لمس مشكلات، به طور مستقيم يا غيرمستقيم توسط تک تک افرادند، و نيز آگاهي از اين امر که مشكلات حقوقي، مشکل فردي و خصوصي نيست و شمار زيادي از زنان با تبعات تلخ آن دست و پنجه نرم مي کنند.

5 ـ يكي ديگر از اهداف اين كمپين بر اين اساس است كه تلاش‎گران اين كمپين، در عمل و تماس مستقيم با شهروندان جامعه‎ي خود، متوجه شوند كه بدون تحمل سختي، بدون پرداخت هزينه و البته اتحاد و همدلي، هيچ بي‎عدالتي و تبعيضي قابل تغيير نيست. همدلي و همكاري صميمانه‎ي مدافعان حقوق برابر و انساني در راستاي پيشبرد اين پروژه‎ي عدالت‎خواهانه، بي‎ترديد روحيه مشاركت در سرنوشت كشور را در ميان خود كوشندگان و متقابلا در ميان شهروندان ايجاد خواهد كرد. تاريخ مبارزات دموكراتيك زنان در ديگر کشورها، بخصوص کشورهايي با نوع حکومت و آداب و رسوم نزديک تر به ما ايرانيان نيز چيزي جز اين به ما نمي‎آموزد. اين مبارزه راهي دشوار و طولاني است و مسير اصلي آن نه از مجاري و معادلات قدرت، مردان و زنان قدرتمند و.....، بلکه خيلي ساده از طريق آگاهي و حساسيت تک تک زنان و شهروندان عادي نسبت به خودشان و درك موقعيت و جايگاه‎شان در جامعه مي‎گذرد.

6ـ اجراي موفق اين كمپين نشان خواهد داد كه خواسته‎ي برحق تغيير قوانين تبعيض‎آميز محدود به 4-5 هزار نفر از زنان نيست. بلکه اين خواسته، خواسته‎اي كاملا فراگير است و تعداد بسيار زيادي از زنان و مردان ايراني از نابرابري هاي حقوقي موجود در قوانين ايران رنج مي‎برند و هرکدام از آنان با توجه به زمينه هاي فرهنگي و ميزان امکانات‎شان نسبت به آن واکنش نشان مي دهند، مثلا زني در اعتراض به اين نابرابري‎ها در روزنامه گزارش مي‎نويسد، زن ديگري با تهيه فيلم و عكس، بي‎عدالتي‎ها را منعكس مي‎كند، زن ديگري خود را مي سوزاند، دختر جواني از خانه ي پدري فرار مي کند، زن‎ ستمديده‎اي در دادگاه از وجود نابرابري از جگر فرياد برمي‎آورد و صد‎ها مورد ديگر از انواع اعتراضات اجتماعي در كشور ما و در زندگي روزمره‎ي زنان وجود دارد.

7ـ از اهداف ديگر اين كمپين مي‎توان به اين مسئله اشاره كرد كه نتايج اين عمل جمعي نشان خواهد داد خواسته‎ي تغيير و اصلاح قوانين، خواسته‎ي طيف خاصي از زنان نيست. انگ‎هايي که اغلب به مدافعان حقوق برابر و زنان فعال (براي خاموش كردن آن‎ها) زده مي شود از جمله: بي‎دردي، بالاي شهر نشيني، خودنمايي و .... واقعا صحت ندارد چون اين قوانين ناعادلانه بر زندگي همه‎ي زنان اعم از باسواد و بي‎سواد، بالاي شهرنشين و پايين شهرنشين، مجرد و متاهل، روستايي و شهري، كم و بيش تاثير مي‎گذارد.

زمان اجراي كمپين يك ميليون امضاء

زمان اين كمپين بلندمدت است يعني تا جمع‎آوري يك ميليون امضاء ادامه خواهد داشت و مقيد به زمان محدود و مشخصي نيست و تا رسيدن به حد نصاب (جمع‎آوري يك ميليون امضاء) ادامه خواهد داشت. اين حركت با توجه به ميزان زمان و تعداد مشاركت‎كنندگان در اين كمپين ممكن است تا يك سال يا حداكثر 2 سال تداوم يابد. البته اقدام براي جمع‎آوري يك ميليون امضاء نيز تنها فاز اول اين كمپين خواهد بود و بعد از جمع‎آوري امضاء، كمپين به مرحله‎ي ديگر فعاليت خود خواهد رسيد.

خواسته‎هاي اين طرح ضديتي با اسلام ندارد

تقاضاي بازنگري در قوانين تبعيض‎آميز نه تنها درخواستي غيرمشروع و مخالف اسلام نيست بلكه با تعهدات بين‎المللي دولت ايران نيز همخواني دارد چون ايران به ميثاق بين المللي حقوق مدني-سياسي و ميثاق بين المللي حقوق اقتصادي-اجتماعي پيوسته و اولين گام در اين کنوانسيون‎ها منع هرگونه تبعيض است، بنابراين تبعيض بايد از بين برود چون منطبق با تعهدات بين المللي دولت ايران است.

از سوي ديگر اين درخواست هيچ‎گونه ضديتي با مباني اسلام ندارد زيرا جزو اصول دين به‎شمار نمي‎آيند. تغيير قوانيني كه در اين كمپين مورد درخواست است محل اختلاف بين مجتهدين و علماي دين است و بسياري از فقها از جمله آيت‎الله صانعي يا آيت‎آلله بجنوردي و شمار ديگري از مجتهدين سال‎هاست که بازنگري در قوانين تبعيض‎آميز عليه زنان را مورد تاييد قرار داده‎اند و تغيير آن‎ها را مغاير با اسلام ندانسته‎اند.

در هر حال طرح جمع‎آوري ”يك ميليون امضاء براي تغيير قوانين تبعيض‎آميز“ قبل از هرچيز به مسئولان و به افكار عمومي جامعه نشان خواهد داد كه بسياري از زنان و مردان آزادانديش در ايران خواستار تغيير و بازنگري در قوانين تبعيض‎آميز و زن‎ستيز موجود هستند و اين خواست تغيير قوانين، تنها خواست يك گروه كوچك از زنان ايراني نيست. هم‎چنين طرح و درخواست گسترده براي تغيير و بازنگري در قوانين تبعيض‎آميز و جمع‎آوري اين امضاءها به قانونگذاران ثابت خواهد كرد كه زنان ايران در مورد درخواست خود جدي و استوار هستند.

روش اجراي اين كمپين

روش اجراي اين كمپين، عمدتا متكي بر روش "چهره به چهره" است. براي اجراي اين كمپين از 4 روش مختلف استفاده مي‎شود:

1 ـ ارتباط و جمع‎آوري امضاء از طريق مراجعه به خانه‎ها (طرح خانه به خانه) و صحبت با زنان به‎طور فردي .

2 ـ ارتباط و جمع‎آوري امضاء از طريق شناسايي مراكز جمعي زنان و بحث‎هاي اقناعي با آنان به‎صورت گروهي. در واقع استفاده از فضاهاي عمومي مانند وسائل نقليه عمومي، پارک‏ها، دانشگاه‎ها، كارگاه‎هاي توليدي، آرايشگاه‎ها، مراکز درماني، سفره‎ها و روضه‎خواني‎ها، مراكز ورزشي و كليه اماكني كه ممكن است زنان در آن‎جا به‎صورت جمعي حضور داشته باشند از جمله فضاهايي است كه اعضاء و كوشندگان اين كمپين مي‎توانند با هم‎وطنان خود گفت وگو و مذاكره كنند.

3 ـ ارتباط و جمع‎آوري امضاء از طريق برگزاري سمينارها و جلسات بحث و گفت وگو در تالارها و فرهنگسراها.

4 ـ ارتباط و جمع‎‎آوري امضاء از طريق اينترنت با ارسال ”جزوه‎ي آموزش حقوقي“ از طريق اينترنت.

آموزش داوطلبان، الزامي است

براي اجرا و پيشبرد اين كمپين نياز به نيروهاي داوطلب به‎صورت گسترده و آموزش آنان است. از اين‎رو كميته‎هاي مختلفي براي اجراي اين كمپين شكل گرفته است كه يكي از اين كميته‎ها، ”كميته‎ي آموزشي“ است اين كميته به برگزاري كارگاه‎هاي‌ آموزشي براي كليه‎ي كساني كه داوطلب كار هستند، اقدام مي‎كند. در اين كارگاه‎هاي آموزشي همه‎ي كساني كه مي‎خواهند داوطلبانه در اين امر مشاركت كنند و به جمع‎آوري امضاء بپردازند آموزش‎هاي لازم در مورد قوانين موجود در رابطه با زنان و نيز نحوه‎ي كار با شهروندان هنگام مراجعه به خانه‎ها و نيز روش استفاده از مراكز تجمع زنان و مردان براي طرح كمپين، آموزش داده مي‎شود. طي كردن اين دوره براي كليه داوطباني كه مي‎خواهند در بخش آموزش چهره به چهره همكاري كنند الزامي است.

ذكر اين نكته مهم است كه داوطلبان لازم نيست در زمينه‎ي مسائل حقوقي زنان حتما تخصص داشته باشند بلکه در اين كارگاه‎ها آموزش‎هاي لازم و در ارتباط با موضوع: "آشنايي با حقوق زنان در قوانين" براي صحبت رو در رو و پاسخگويي به سوالات و ابهامات شهروندان، ارائه خواهد شد.

گستره‎ي فعاليت

محدوده‎ي جغرافيايي اين كمپين تنها به شهر تهران محدود نخواهد بود و گروه‎هاي فعال زنان در كليه‎ي شهرستان‎ها نيز مي‎توانند در اين طرح بزرگ مشاركت كنند. گروه‎ها و افراد فعال در شهرستان‎ها مي‎توانند درصورت امكان براي شركت در كارگاه‎هاي آموزشي به تهران بيايند و سپس كار خود را در شهرستان‎ها آغاز كنند. اما اگر تعداد اعضاي گروه‎هاي فعال زنان در شهرستان‎ها زياد باشد مي‎توانند درخواست خود را ارائه كنند كه كارگاه‎ آموزشي در شهر خودشان برگزار شود. هم‎چنين جمع‎آوري امضاء از هم‎وطنان خارج از كشور (به‎صورت پست يا رفت و آمد مسافر و بالاخره از طريق اينترنت) نيز مي‎تواند صورت بگيرد.

ثبت تجربه‎ها براي حال و آينده

بخش ديگر اين كمپين، ”مستندسازي“ است. بدين معنا كه هر داوطلب در هنگام فعاليت براي جمع‎آوري امضاء و گفت و گو با شهروندان مي‎تواند تجارب و نكات جذاب و مهمي را كه در خلال گفت وگو و تعامل‎اش با زنان مختلف انجام مي‎دهد به‎صورت يادداشت روزانه در دفترچه‎هاي مخصوصي كه در اين مورد تدارك ديده شده ”تجارب منحصر به‎فرد“ خود را يادداشت كند و هنگام برگرداندن ليست‎ امضاء‎ها، اين دفترچه‎ها را نيز ارائه كند تا اين تجارب در روند كار، گردآوري شود و در حين اجراي اين كمپين (به‎خصوص در كارگاه‎هاي آموزشي) شيوه‎هاي خلاق گفت و گو با شهروندان به‎طور مداوم به‎روز شود. در پايان اين كمپين و در فاز دوم آن، تمامي تجربه‎هاي داوطلبان، تنظيم و همه‎ي تجربه‎ها با نام خود داوطلبان به صورت كتاب منتشر خواهد شد تا براي ديگر گروه‎هايي كه مي‎خواهند كارهاي مشابهي انجام دهند و نيز براي آيندگان، باقي بماند.

حداقل سن امضاءكنندگان

حداقل سني كه براي امضاء كنندگان در نظر گرفته شده است 18 سال است. يعني فقط زنان و مرداني كه بيش از 18 سال دارند مي‎توانند بيانيه اين كمپين را امضاء كنند.

اين امضاءها در فرم‎هاي مخصوصي كه به اين منظور چاپ شده است و در اختيار كليه‎ي داوطلبان قرار مي‎گيرد جمع‎آوري مي‎شود تا همه‎ي امضاءها به‎صورت هماهنگ و يك‎دست باشد (علاوه بر آن‎كه روي وب سايت مخصوص اين كمپين نيز ثبت و منتشر مي‎شود). فعاليت كليه‎ي اعضاء و كوشندگان در اين كمپين، كاملا داوطلبانه است در عين‎حال براي پيشبرد اين كمپين هر يك از مشاركت‎كنندگان مي‎توانند حداقل مبلغ 5 هزارتومان براي عضويت در اين كمپين بپردازند، چرا كه اين كمپين با همين كمك‎هاي مالي و سرمايه‎اي كه داوطلبان از زندگي خود مايه مي‎گذارند پيش خواهد رفت. ما زنان جز زندگي خود و درآمد ناچيز شخصي‎مان هيچ منبع ديگري براي پيشبرد تغييرات به نفع بهبود زندگي اجتماعي‎مان دراختيار نداريم. به‎رغم اين بي‎پشتوانگي تاريخي اما ما با تكيه به توانايي‎هاي‎مان، روي پاهاي خودمان ايستاده‎ايم و اين پروژه‎ي عظيم را با موفقيت به سر منزل مقصود خواهيم رساند.

شیرین عبادی: کمپین با نورافکن وارد خانه ها شده است

ناهید جعفری

دو شنبه 30 بهمن 1385

به دعوت کمیته روابط عمومی کمپین یک میلیون امضا در تهران، پنج شنبه 26 بهمن ماه، نشستی با حضور شیرین عبادی برنده نوبل صلح و جمعی از فعالان جنبش زنان برگزار شد. در این نشست خدیجه مقدم، ناهید توسلی، سیمین مرعشی، فاطمه فرهنگ خواه، نیره توکلی، فخرالسادات محتشمی پور، پروین بختیار نژاد، گوهر شمیرانی، نیلوفرمهدیان، فریده ماشینی، انسیه مستشاری، روشنک سیاسی، وجیهه مقدم و ناهید جعفری حضور داشتند.

بيانيه ”يك ميليون امضاء“ براي تغيير قوانين تبعيض‎آميز

شنبه 28 مرداد 1385